doc05Chorobę tą wywołuje wirus EBV (Epsteina-Barr), większość z nas zostaje nim zarażona w dzieciństwie najczęściej przez kontakt ze śliną osoby zakażonej. Dlatego mononukleoza nazywana jest chorobą pocałunków. Jednak do infekcji może dojść również przez picie z tej samej butelki, jedzenie tym samym widelcem, czy nakichanie na kogoś bez zasłonięcia ust.

Do zarażenia może dojść również przez używanie tej samej pomadki czy szminki, a nawet przez kontakt seksualny. Raz nabyty wirus pozostaje w naszym organizmie przez resztę życia. Początki tej choroby łatwo pomylić z grypą, ponieważ pojawia się wysoka gorączka, bóle mięsni i głowy. Następnie pojawia się silny ból gardła, utrata apetytu, osłabienie organizmu, które może być tak silne, że nie pozwala nam wstać z łóżka, oraz bóle brzucha. Nasz migdałki stają się obrzęknięte i może się na nich pojawić białawy nalot. Powiększają się również węzły chłonne pod pachami i w okolicach szyi, a także wątroba i śledziona. Może również pojawić się wysypka, która jest prawie niewidoczna i nieswędząca, która może świadczyć o zakażeniu wirusem. Należy pamiętać, że podobne objawy mogą wywołać inne wirusy np. cytomegalii, różyczki, zapalenia wątroby typu A, B lub C, a także paciorkowce z grupy A, praz pierwotniaki toksoplazmozy.  


Zakażenie jeśli się w ogóle ujawni to najczęściej po upływie 4-7 tygodni od zetknięcia z wirusem. Po ujawnieniu się objawy mijają w ciągu dwóch do czterech tygodni, choć niektóre mogą się utrzymać nawet do pół roku. Tą infekcję leczy się tylko objawowo, ale trzeba być w stałym kontakcie z lekarzem w razie nagłego pogorszenia stanu zdrowia. Należy pić dużo płynów i mimo braku apetytu jeść. Przynajmniej przez miesiąc po przebytej chorobie unikać dużej aktywności fizycznej, ponieważ koże to doprowadzić do pęknięcia powiększonej w czasie choroby śledziony. Jest to jedno z najpoważniejszych powikłań po przebytej mononukleozie, które prowadzi do zapalenia otrzewnej i konieczności natychmiastowej operacji. Przy tej infekcji może dojść również do odczynowego zapalenia wątroby z podwyższeniem wartości enzymów wątrobowych i żółtaczką, a także do odczynowego zapalenia mięśnia serca. Zmniejszenie liczby czerwonych krwinek może prowadzić do niedokrwistości, a płytek krwi do problemów z jej krzepnięciem. Niekiedy wirus bywa tak groźny, że może wywołać zapalenie opon mózgowych i osłonek nerwowych. Zwykle objawy tej choroby są bardziej nasilone u osób, które zetkną się z wirusem w stosunkowo dojrzałym wieku np. na studiach. Natomiast u dzieci przebiega ona najczęściej bezobjawowo.