Zakażenie jeśli się w ogóle ujawni to najczęściej po upływie 4-7 tygodni od zetknięcia z wirusem. Po ujawnieniu się objawy mijają w ciągu dwóch do czterech tygodni, choć niektóre mogą się utrzymać nawet do pół roku. Tą infekcję leczy się tylko objawowo, ale trzeba być w stałym kontakcie z lekarzem w razie nagłego pogorszenia stanu zdrowia. Należy pić dużo płynów i mimo braku apetytu jeść. Przynajmniej przez miesiąc po przebytej chorobie unikać dużej aktywności fizycznej, ponieważ koże to doprowadzić do pęknięcia powiększonej w czasie choroby śledziony. Jest to jedno z najpoważniejszych powikłań po przebytej mononukleozie, które prowadzi do zapalenia otrzewnej i konieczności natychmiastowej operacji. Przy tej infekcji może dojść również do odczynowego zapalenia wątroby z podwyższeniem wartości enzymów wątrobowych i żółtaczką, a także do odczynowego zapalenia mięśnia serca. Zmniejszenie liczby czerwonych krwinek może prowadzić do niedokrwistości, a płytek krwi do problemów z jej krzepnięciem. Niekiedy wirus bywa tak groźny, że może wywołać zapalenie opon mózgowych i osłonek nerwowych. Zwykle objawy tej choroby są bardziej nasilone u osób, które zetkną się z wirusem w stosunkowo dojrzałym wieku np. na studiach. Natomiast u dzieci przebiega ona najczęściej bezobjawowo.